|
Ayıptır,
hayatınız ekonomi, borsa, faiz... bize niye anlatmıyorsunuz?
Ya,
ne oluyor, kardeşim?!
İnanmazsınız, tam 46 saattir kafayı yiyeceğim.
Sekiz gazete aldım. Yaklaşık 30-40 ekonomi sayfası eder. Ne
kadar haber varsa okudum. ıçinde Telekom geçen, IMF geçen,
Dünya Bankası geçen, sözüm meclisten dışarı "kriz" lafı geçen
her haberi hatmettim. Ekonomiden anlayan mühimadamların gülüşmeli
eğleşmeli programını bile sekiz kulakla dinledim. (Normal
zamanda sıkı gıcığım var, gelir dağılımı adaletsizliğinden
memlekete turneye gelmiş revü kızlarından bahseder gibi bahsedilmesine.)
Not bile aldım.
Evvelsi gün, açtım Tayyar abiye sordum. "Çok
meşgûlüm," dedi. "Para çekemiyoruz. Çocukların maaşlarını
bile veremedik mecburen." Sağolsun, beni kıramaz. Israrcı
oldum. "Valla Suntur, ne desem boş," dedi. Sen yine de de,
dedim. "Yabancı para kaçtı, döviz pahalandı, Merkez Bankası
önce seyretti, sonra elkoydu, piyasayı sopayla tedaviye girişti,
bankalar arası borçlanmada yüksek faiz borsayı vurdu..." diye
sayıp dökmeye girişti. "Çocukların maaşı ne olacak?" diye
sordum, hani oradan bişey çıkarırız belki diye. Çünkü bunun
dışında işin bizi ilgilendirecek bir kısmı olmadığına uyanmaya
başlamıştım ufaktan. "Pazartesi vereceğiz," dedi.
Kahvede konuşulanlara kulaklarımı tıkadım.
Remzi, Celâl, Osman, Şeref abi ve başka kardeşlerimiz, abilerimiz,
ötekilerin yoğun muhalefetine rağmen yürüyüşe gittiler, geldiler.
"N'oldu?" diye sordum onlara. "Hayat durdu mu?"
Şeref abi, "Canımı sıkma sen de Suntur Allahaşkına,"
dedi, benim masadan Milliyet'i çekmiş, tek sütuna "Bugün hayat
duracak" haberine bakarken.
Remzi ile Celâl, tabiî delikanlı çocuklar,
onun gibi kabaran öfkeyi içe atıp boğma hususunda tecrübeli
değiller; öğrenecekler zamanla. Remzi, "Kim lan bu likidite?"
diye patladı. "Bizden kalabalık mı?" Celâl de, "Oğlum ben
dedim, Dünya Bankası'ndan bir-iki kişi alsaydık aramıza şimdi
manşettik," dedi. ıkisi beraber, IMF'li Cottarelli'nin bir
kamu çalışanı olduğunda, iyi bir adama da benzediğinde, bir
dahaki yürüyüşe onu da çağırabileceklerinde, adamın da muhakkak
geleceğinde birleştiler. Hattâ Celâl, "Abi, sence de adamda
Beşiktaşlı tipi yok mu?" diye sordu.
Şeref abi terslemesin diye onları uzaklaştırdım.
Dönüp çöktüm yine masaya. O sırada aradılar.
Dedi ki genellikle telefonda muhatap olduğum kızımız: "Suntur
bey, şu son ekonomik vaziyetlere dair bişey yazsanız diyoruz..."
Ulan birden bi cesaret geldi. 24 Ocak geçirmiş,
5 Nisan geçirmiş adamım ben. Eyvallah, bugüne kadar ekonomi
denen şaibeli mevzua harbiden takılmışlığım yok. Lâkin işi
gücü bu olanlara bakıyorum, yok iki ihtimal var, birbirinin
zıttı, ikisi de olabilir. Yok, aslında sebepler siyasî. Yabancı
para kaçmış. Nereye kaçtı bilen yok. Velhâsıl dedim ki, ücretliyim,
parayı her ay başı bankaya yatırıyorlar, biyerde bankacılık
müessesesiyle benim de bir alâkam var bir nevi. Ne eksiğim
var, dedim açıkçası.
Şimdi soruyorum: Ne oluyor birader? Yine
kimler kazançlı çıkacak bu işten?
Lâkin sadece bunu sormuyorum. Şunu da soruyorum:
O ekonomi sayfaları falan ne işe yarıyor? Niye bu kadar adam
ekonomi yazarıyım diye papyon kravat ortalıkta dolanıyor?
Neler döndüğünü anlayan bir vatan evlâdı yok mu? Var da bize
mi söylemiyorlar? Söylemiyorlarsa niye söylemiyorlar? Birilerinin
işine mi gelmiyor? Yoksa, bakın tekrar ediyorum, söyleyecek
lafları mı yok?
Haftaya doları 800 bin lira görürsem
o vakit soracağım hepsine.
|
