|
Yalnız kartalın hüznü olayı
Bırakayım dedim şu tantana geçsin azıcık.
Sesimi çıkarmadım. Artık doğruluyorum yerimde, dört boş çay
bardağını, çeyreğe kavurmalıdan artmış paket kağıdını ve gazeteleri
bir tarafa itip. Kahvenin önüne çıkıp duramıyorum. Vitrini
23 Nisan'daki ilkokul sınıflarına çevirdiler. Bir taraftan
sarı kurdelalar sallanıyor, öbür tarafta kırmızı krapon kağıtları.
Dursun'a, "bir de kaplayıp etiket yapıştırsaydın bari" dedim.
"Neye?" diye sordu. Sesi de maaşallah elektrikli traş makinesiylen
suyu kesilmiş musluk arası bir kıvamda... Hiç susmadı ki herifler.
Balkona çıkmadık, bu sefer ışığı görüp arkaya dolandılar ve
iki puanı aldılar. Başta Necmi, "Suntur abi, nerdesin!" diye...
Tövbe! Ulan nerede olacam, helaya kapandım sonunda. Bari rahat
bırakın, yapın bir güzellik. Hüznüm eski açıktan yenisine
uzanan bir bez.
Kahvenin içinde bir dolandım. Hakan'ın resmine
bir selam çaktım. "Gül oğlum, gül" dedim, "hakkındır, gülecen."
Bişey demeden geçsem olmayacak. Gözler üstümde.
Çektim Necmi'yi kenara. Dedim ki: "Oğlum
bari ön camdaki bayrağı kaldır." Dank diye geçirecek herif
birine. "Ruhum sürüyor arabayı, Suntur abi" dedi. Ulan oğlum,
yarın öbür tarafta sürecek. Anlamıyor. Bir tuhaf oldular hepsi.
Yamuldular. Buruşturup da atınca canlanıp bööle şişerek etrafa
kol bacak uzatan hışır hışır ambalaj malzemelerine döndüler.
Dellendiler. Laf anlamıyor hiçbiri.
Ekrem gelip, "Abi, tabii seni anlayışla karşılıyoruz"
demez mi! Anlayış bekleyen kim, dangalak! Geçiriyordum mausu
kafasına. Atamadım, kabloya takıldı. Ekran karardı, kordonu
çıkmış. Döndüm kıçımı. Okeye de oturmadım. Hava durumuna da
arkadaki ufak televizyondan takıldık. Kızlarda da bir neşe.
Viyana, Roma, Aşkabat, Bişkek... hepsi hüznüme hüzün katıyor.
Neresi kaç derece, onu bile kaydedemedik. Kız ne giymiş diye
sorsan cevap kartonunda tek harf yok.
Kalktım Osman abilere gittim. Yenge açtı.
Osman abi evde mi demeye kalmadı, abim çıktı üst pencereye.
O esnada gözüm takılmaz mı! Osman abilerin camda aynen ufak
cimbom bayrağı. Torun gelmiş de ille asmış da falan.
Uzadım. Yenge ille kahve iç dedi. Diyemedik
tabii, kaçıncı kahve sabahtan beri. Zaten uyku da tutmuyor.
Dedim, arkadaşın arkadaşı gelecek, bir dükkân işi var. Resmen
siyasî demeç verdik yani.
Çarşıya uzansan, ayrı belâ. Her taraf boyanmış.
Birader, maça da diyecek laf yok. Herifler
lönk diye attı penaltıları. "Helâl" çektik mecburen her türlü
yemini çiğneyip.
Ulan oğlum ben bu seferberlik numarasında
yokum lan! Diyemedik, yuttuk.
Ben bu şekilde bir hafta adımımı atmam o
kahveye. Ekranın kenarına bile minik cimbom çıkartması yapıştırmışlar.
Zor kazıdım çaktırmadan.
Arka sokaktan direkman Salih'in dükkâna attım
kapağı. Tabelacıdır Salih. Ressam. "Sen yalnız kartalın hüznünün
resmini yapabilir misin Salih?" dedim. Şifo'nun posterini
gösterdi. Çırak yanına cimbom bayrağı asmış.
Arkadan dolanıp girdim eve. Araklanmadan.
Işığı mışığı da yakmadım. 20 ana haber başladı başlayacak.
Merak etmiyorum.
|
